In het CS van 23 April maakt Raymond van den Boogaard een bedenkelijk foutieve vergelijking tussen Multatulis’ aanklacht tegen het koloniaal bewind in Nederlands-Indië en het Nederlands militair optreden in Uruzgan. Die vergelijking gaat mank. In zijn Max Havelaar veroordeelt Multatuli weliswaar de schijnheiligheid van de Nederlandse kolonisator, die zwijgt over de misdaden van feodale potentaten tegen de bevolking. Maar bestuurlijk verantwoordelijk rechtspreken is wat anders dan oorlog voeren. In Uruzgan heeft Nederland geen bestuurlijke plichten, maar is een voor de lokale bevolking vijandige militaire invasiemacht, die niet bestuurt en rechtspreekt, maar met geweld haar positie bestendigt. In het prachtige verhaal van Saidjah en Adinda schetst Multatuli een indringende kritiek tegen dat soort militaire acties. Wanneer de persoon van Multatuli in onze tijd geconfronteerd zou worden met Uruzgan zou hij vermoedelijk een vlammende protest in het NRC tegen het militair optreden in Uruzgan als zodanig hebben geschreven. Intellectuelen met een dergelijke visie en moed zijn in het moderne Nederland bijna afwezig..